وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ٱلضُّرُّ دَعَانَا لِجَنۢبِهِۦٓ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُۥ مَرَّ كَأَن لَّمْ يَدْعُنَآ إِلَىٰ ضُرٍّ مَّسَّهُۥ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ
மனிதனை துன்பம் தீண்டுமானால் (அதனை நீக்குமாறு) அவன் (சாய்ந்து) படுத்தவனாக, அல்லது உட்கார்ந்தவனாக, அல்லது நின்றவனாக நம்மை அவன் (பிரார்த்தித்து) அழைக்கிறான், பின்னர், அவனுடைய துன்பத்தை அவனைவிட்டு நாம் நீக்கிவிட்டோமானால், அவன் தனக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை நீக்கும்படி நம்மிடம் பிரார்த்தனையே செய்யாதது போல் (புறக்கணித்துச்) சென்று விடுகிறான், வரம்பு மீறுவோருக்கு அவர்கள் செய்து கொண்டிருந்த (தீய)து இவ்வாறு அலங்காரமாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டது.
மொழிபெயர்ப்பு: மன்னர் ஃபஹத் குர்ஆன் அச்சக வளாகம்
And when harm touches man, he invokes Us, lying on his side, or sitting or standing. But when We have removed his harm from him, he passes on as if he had never invoked Us for a harm that touched him! Thus it is made fair-seeming to the Musrifûn1 that which they used to do.
Musrifûn Those who belied Allâh and His Prophets, and transgressed Allâh’s limits by committing all kinds of crimes and sins.
Translation: Dr. Muhsin Khan / Al-Allamah Taqi-ud-Din Al-Hilali