فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلْأَرْضُ وَمَا كَانُوا۟ مُنظَرِينَ
(அழிந்துபோன) அவர்களுக்காக வானமும், பூமியும் (துக்கித்து) அழவில்லை, (தப்பிச் செல்ல) அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டவர்களாகவும் அவர்கள் இருக்கவில்லை.
மொழிபெயர்ப்பு: மன்னர் ஃபஹத் குர்ஆன் அச்சக வளாகம்
And the heavens and the earth wept not for them,1 nor were they given a respite.
Narrated Ibn Jarîr At-Tabari: Ibn ‘Abbâs رضي الله عنهما said, "When a believer dies, the place of earth on which he used to prostrate himself in his Salât (prayer), and the gate in the heaven through which his good deeds used to ascend, weep for him (or her), while they do not weep for the disbeliever." [Tafsir At-Tabari].
Translation: Dr. Muhsin Khan / Al-Allamah Taqi-ud-Din Al-Hilali