رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَـٰرَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ ٱللَّهِ وَإِقَامِ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءِ ٱلزَّكَوٰةِ ۙ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ ٱلْقُلُوبُ وَٱلْأَبْصَـٰرُ
(அவ்வாறு துதி செய்யும்) ஆடவர்கள் - அவர்களை வாணிபமோ (கொடுப்பினையின் மூலம்) விற்பனையோ, அல்லாஹ்வை நினைவு கூருவதைவிட்டும், தொழுகையை முறையாக நிறைவேற்றுவதைவிட்டும் ஜகாத் கொடுப்பதை விட்டும் (பராமுகமாக்கி) வீணாக்கிவிடாது, இன்னும், ஒருநாளை அவர்கள் பயந்து கொண்டிருப்பர், அதில் (அந்நாளில்) இதயங்களும், பார்வைகளும் (திடுக்கிட்டுத்) தடுமாற்றமடைந்து விடும்.
மொழிபெயர்ப்பு: மன்னர் ஃபஹத் குர்ஆன் அச்சக வளாகம்
Men whom neither trade nor sale (business) diverts from the Remembrance of Allâh (with heart and tongue), nor from performing As-Salât (Iqâmat-as-Salât), nor from giving the Zakât. They fear a Day when hearts and eyes will be overturned (out of the horror of the torment of the Day of Resurrection).
Translation: Dr. Muhsin Khan / Al-Allamah Taqi-ud-Din Al-Hilali