مَا كَانَ لِلَّهِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ ۖ سُبْحَـٰنَهُۥٓ ۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ
அல்லாஹ்விற்கு – எந்த ஒரு புதல்வனையும் - அவன் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது (அவசியம்) இல்லை, அவன் மிகப் பரிசுத்தமானவன், அவன் ஒரு காரியத்தை முடிவு செய்தால், அவன் அதற்குச் சொல்லுவதெல்லாம் “ஆகுக” என்பதுதான் (உடனே) அது ஆகிவிடும்.
மொழிபெயர்ப்பு: மன்னர் ஃபஹத் குர்ஆன் அச்சக வளாகம்
It befits not (the Majesty of) Allâh that He should beget a son [this refers to the slander of Christians against Allâh, by saying that ‘Îsâ (Jesus) is the son of Allâh]. Glorified (and Exalted) be He (above all that they associate with Him). When He decrees a thing, He only says to it: "Be!" - and it is.1
See the footnote of (V.2:116).
Translation: Dr. Muhsin Khan / Al-Allamah Taqi-ud-Din Al-Hilali